oki
06-04-2006, 03:52 PM
bleke lichaam, words by jeremix
Alle dingen die ik zou en die ik toch niet deed
De dagen die zo vruchtbaar zijn en die ik dan vergeet
De vragen die ik met zovele zinnen heb beantwoord
De vreemden die ik met zoveel geduld heb aangehoord
De duizend keer dat ik mijn houten vloeren heb gezogen
Die ene keer dat ik naar Moquadisue ben gevlogen
Ik zie je hier nog zitten met je kortgeknipte haren
Hoe vaak heb ik niet naar de hemel zitten staren
Alle zegels die ik plakte op de brieven die ik schreef
De regels die ik brak als om te zeggen dat ik leef
Hoe vaak heb ik je lippen met mijn vingers aangeraakt
Zo vaak heb ik mijn eigen zure wanhoop uitgebraakt
De keren dat ik krabbelend weer op mijn benen klom
Je glom zo van tevredenheid als verse bruidegom
Hoe gul gaf ik mijn ogen niet de grenzeloze kost
Zo graag had ik je van het monster in de kast verlost
Hoeveel pakjes heb ik niet ontdaan van pakpapier
Zoveel steentjes liet ik kaatsen op het water bij de pier
De keren dat ik dommelend en stoned de uren doodde
Zo vaak kon ik niet kiezen tussen groen of toch rode
Hoeveel kisten kaarsen brandden voor mijn ogen op
Er was een tijd van komen maar ik zei een keertje stop
we hebben samen nog een poosje van de wind geleefd
Zo lang al zit ik al aan dit bleke lichaam vastgekleefd
Alle dingen die ik zou en die ik toch niet deed
De dagen die zo vruchtbaar zijn en die ik dan vergeet
De vragen die ik met zovele zinnen heb beantwoord
De vreemden die ik met zoveel geduld heb aangehoord
De duizend keer dat ik mijn houten vloeren heb gezogen
Die ene keer dat ik naar Moquadisue ben gevlogen
Ik zie je hier nog zitten met je kortgeknipte haren
Hoe vaak heb ik niet naar de hemel zitten staren
Alle zegels die ik plakte op de brieven die ik schreef
De regels die ik brak als om te zeggen dat ik leef
Hoe vaak heb ik je lippen met mijn vingers aangeraakt
Zo vaak heb ik mijn eigen zure wanhoop uitgebraakt
De keren dat ik krabbelend weer op mijn benen klom
Je glom zo van tevredenheid als verse bruidegom
Hoe gul gaf ik mijn ogen niet de grenzeloze kost
Zo graag had ik je van het monster in de kast verlost
Hoeveel pakjes heb ik niet ontdaan van pakpapier
Zoveel steentjes liet ik kaatsen op het water bij de pier
De keren dat ik dommelend en stoned de uren doodde
Zo vaak kon ik niet kiezen tussen groen of toch rode
Hoeveel kisten kaarsen brandden voor mijn ogen op
Er was een tijd van komen maar ik zei een keertje stop
we hebben samen nog een poosje van de wind geleefd
Zo lang al zit ik al aan dit bleke lichaam vastgekleefd